Thursday: 8 May April 2003

This site will be updated on: 15 May 2003 at 17:00

People - Mense

• Oor moeders en trouvroue...
• 'n Ma se grootste geskenk

HUL trouvrou gaan nes hul ma wees, dit weet die Paarlse broers Jean en André-Louis de Villiers.

Louise was kwaai met haar woeilige spruite, maar daar was en is sommer baie liefde tussen haar en die twee manne wat vandag nog woel op die rugbyveld.

BO: MA EN SEUNS. Ma Louise is steeds die nommer een vrou in hul lewens, sê rugbybroers Jean (links) en André-Louis de Villiers van die Paarl. Op Moedersdag gaan hulle haar op die hande dra. Foto: Malané Bosman

Albei oud-Gimmies, is Jean (22) nou 'n Springbok-senter en André-Louis, wat  o.19 Springbok gespeel het, speel nou op Stellenbosch voorry.

André-Louis (23) weet wat hy - eendag - in 'n trou-vrou wil hê.

"Sy moet beslis wil kinders hê, 'n sin vir humor hê, nie te lelik wees nie en verkieslik donker hare hê."

En met die lag wat maar nie kan wegbly nie, las hy by: "'n Lady in public..." Ma skud net haar kop. Sy ken haar seun se sê-goed.

"André-Louis sal  die beste man wees vir die regte vrou. Hy is baie charming. Hy kook so lekker kos."

En André-Louis gooi sy stuiwer in die armbeurs: "Dis my Ma wat my geleer het om te kook."

Louise kry weer 'n woord in: "Jean hou daarvan om bederf te word."

En wat sê Jean? "Ek soek net geld," spot hy. "Nee, eintlik moet sy blond wees, welbedeeld, 'n mooi lyf, 'n pret-mens, lewenslustig en grapmakerig, net nie sedig nie."

En dan stem hulle oor een aspek van die trou-vrou saam: "Sy sal maar nes ons ma wees, met 'n sterk persoonlikheid en intelligent."

Louise was glo maar kwaai met haar twee seuns.

"Hulle was verskriklik besig toe hulle klein was, het vroeg geloop, altyd woelig.

" En toe hulle ouer word, nog altyd vol dinge. André-Louis wou nie slaap nie, en Jean wou nie leer nie," vertel sy.

Toe hulle onderskeidelik in graad 11 en 12 was, moes hulle nog buk vir die strop.Dit was toe sy agtergekom het hulle steek die geld vir na-skoolse wiskundelesse in die sak, en gaan eerder rugby oefen.

"Hoe meer sy geslaan het, hoe meer het ons gelag," onthou die twee.

"En hoe kwaaier het ek geword," onthou Louise die laaste pak slae.

Eintlik het hulle vir hul eiendomsagent-ma en hul pa, stadsraadslid André, net plesier gegee. Die gesin het 'n oop verhouding en praat  hul probleme om die tafel uit.

"Ons wag eers dat die humeure afgekoel het, en dan weet hulle, hulle kan enigiets met ons bespreek.

"Dit help met jou opvoeding, en dis die sukses van ons verhouding - hulle kan enigiets sê of bespreek," vertel Louise.

"Ons was oopkop, maar 'n mens is maar altyd bang iets gebeur met hulle, of dat hulle die verkeerde besluite neem, en daarom was sekere dinge nie onderhandelbaar nie," sê Louise.

"Ons het altyd die ander se oogpunt in ag geneem," meen André-Louis. "En ek begin nou agterkom dat wat my ouers vir ons gesê het, waar was."

En Jean las ewe volwasse by: "Hulle was mos al daar. Hulle weet."

Dan kyk hulle so onderlangs na hul ma, steeds die belangrikste meisie in hul lewe - tot die trou-vrou oor die drumpel kom.

"Behalwe dat sy vir ons daar is wanneer ons geld nodig het," spot Jean, "is sy altyd daar wanneer ons 'n probleem het en hulp nodig het."

So sê hulle in een van die min ernstige oomblikke tussen ma Louise se twee manne met die duiweltjies in hul oë.

IN die Paarl is daar 'n ma wat seker die grootste Moedersdag geskenk gekry het wat enige ma kan begeer.

Johanna Mentoor se stem bewe van emosie en dankbaarheid as sy vertel van haar seuntjie, Jorenthal (6), se wonderbaarlike herstel.

Die pragtige seuntjie met sy groot, swart oë is vanjaar in die preprimêre klas by New Orleans Primêr - nes al sy ander maatjies.

Die enigste verskil is dat Jorenthal tot onlangs nog te siek was om te loop.

Paarl Post het in September verlede die ernstige siek kind besoek.

Toe het hy in 'n babawaentjie in die sitkamer gelê en al geluid wat hy kon maak, was sagte kermgeluidjies.

Jorenthal is in Januarie verlede jaar met akute encephelitis gediagnoseer is.

Voor hy siek geword het, was Jorenthal 'n doodnormale seuntjie sonder gesondheidsprobleme.

Sy ma, Johanna, het vertel dat Jorenthal skielik op 25 Januarie verlede jaar siek geword het.

Na behandeling in Paarl Medi-Clinic se noodkamer is hy ontslaan.

Net twee dae later het hy weer 'n aanval gehad en hy is in 'n koma in die hospitaal opgeneem.

'n Dag later is hy terug huis toe, maar sy toestand het vinnig begin versleg.

Johanna moes selfs haar werk bedank om hom op te pas.

Vandag is hy in die skool en ma Johanna kan weer werk.