Thursday: 18 Septembert 2003

This site will be updated on: 26 September  2003 at 17:00

People - Mense

• Wellingtonners vereer
• Oud maar nog nie koud
• Skok oor dood van perdeman

Daar het dit egter nie gebly nie, hulle was voorlopers en innoveerders by vele ontwikkelingsinisiatiewe.

Dit is die veertiende keer dat hierdie toekenning gemaak is aan verdienstelike Wellingtonners of instansies.

Die genooide spreker, oudpresident FW de Klerk, het 'n beroep gedoen op alle Suid-Afrikaners om mekaar se hande te vat en saam te werk. 

Volgens hom is Suid-Afrika bestem om 'n leidende rol in Afrika te speel.

Solank as wat die gebalanseerde meerderheid as gematigdes 'n samewerkende ooreenkoms kan vorm, sal niks in 'n vooruitstrewende Suid-Afrika se pad kan staan nie. 

Verder het hy gesê dat armoede en werkloosheid konstruktief aangespreek moet word en dat alle rolspelers wat uitsien na 'n beter toekoms in hulle plaaslike gemeenskappe, betrokke moet raak om die probleme positief aan te spreek. 

* Two women share the Wellingtonner of the Year Award.

OUTENTIEK was nog nooit so outentiek soos Skottie Smit se twee veertigjare Fiats nie.

En hy is nie bietjie trots op sy twee motortjies nie, waarvan die een uit 1961 en die ander uit 1962 dateer.

En sowaar, dié tweetjies, tesame met 'n 1968 3.8S Jaguar, kry voorkeur bo Skottie se ander hedendaagse voertuie in die motorhuis!

Wanneer jy begin vra oor die herkoms van die ou motortjies, neem Skottie jou sonder huiwering na waar hulle spesiaal vir die besoek onder die bome geparkeer staan.

"My eerste motortjie was 'n 1100 Fiat 1962 model. So 'n blou enetjie met 'n wit dakkie. Na vyf jaar het ek hom toe van die hand gesit.

"Toe trek ek in 1980 Paarl toe. En toe sowaar, toe is hier 'n Mattei-gesin in die Paarl wat 'n identiese motor het.

"Vir elf jaar lank het ek toe by mnr Mattei gesmeek om tog sy motor aan my te verkoop en hy het uiteindelik ingegee," vertel hy laggend.

Destyds het dié motortjies 'n skrale R1500 nuut gekos en kon jy vir R3 sy tenk vol brandstof maak.

Dan wys hy vir jou hoe dié deure destyds andersom oopgemaak het, hoe die spoedmeter in plaas van 'n naald met 'n rooi bandjie jou spoed aandui en die vloerhandrem en ratte digby die stuurwiel.

Daar was ook geen syspieëltjies nie en jy moes maar die nekwerwels behoorlik inspan om te kyk of alles agter veilig is.

"Ek beskou nie my karre as museummotors nie. Hulle staan nie net hier en mooi lyk nie. Hulle is daar vir elke dag se gebruik.

"My motors is nie só heilig vir my nie. Vir my gaan dit meer oor die sentiment."

Dan is dit tyd om hulle vernuf ten toon te stel. Die pad word gevat en boeta, kan hierdie knapie vir jou vinnig ry, met 'n topspoed van 82 myl (130 km) per uur.

En so af en toe spog hy ook met hulle by motorskoue.

Maar soos Skottie sê: hulle staan nie net daar vir mooi lyk nie, en word feitlik elke dag gebruik.

DIE heengaan van die bekende wynboer en perdeteler, Paul de Villiers (50) van Sandwyk, Suider-Paarl, verlede week was 'n gevoelige slag vir die Suid-Afrikaanse Hackneyperdebedryf.

Perde uit De Villiers se Lantana-stoet het oor meer as dertig jaar 'n wesenlike invloed op die plaaslike Hackneybedryf gehad en met sy dood is daar onsekerheid oor die voortbestaan van hierdie stoet.

Hy het vroeër vanjaar 'n groot rugoperasie ondergaan en het nooit volkome herstel nie. Die herdenkingsdiens was Dinsdag vanuit die NG Kerk, Suider-Paarl.

Hoewel hy drie weke gelede nog teenwoordig was met die vertoning van sy reunperd, Solitude, op Piketberg se skou, was sy gesondheid nie na wense nie.

Op die Swartland-skou op Moorreesburg het die trekperdgemeenskap verlede Donderdag met skok verneem van sy heengaan enkele ure tevore en is 'n minuut stilte in die skou-arena gehandhaaf as huldeblyk.

Hierdie boer, wat onder meer ook 'n raadslid van die Suid-Agter-Paarl Besproeiingsraad was, het die skoutradisie voortgesit wat sy pa, die alombekende Koos de Villiers, in 1970 begin het.

Hy het ook talle belangrike kampioenskappe verower, soos met die beroemde hings Magic Light, wat tot in die vorige dekade as SA Kampioen in die enkeltuig deur Paul self vertoon is.

Hy word oorleef deur sy moeder Anna, eggenote Alta en kinders Jako, Marì, Anneen en Danie.